กาลครั้งหนึ่ง. . .

นิทานเรื่องนี้ไม่มีเจ้าหญิง เจ้าชาย
นิทานเรื่องนี้ไม่มีรองเท้าแก้ว รถม้าฟักทอง
นิทานเรื่องนี้ไม่มีเนื้อเรื่องที่เล่าขานกันมายาวนาน
นิทานเรื่องนี้ไม่มีใครที่รู้ได้ว่าทุกอย่างดำเนินและจบลงเช่นไร

เพราะเป็นนิทานที่เกิดขึ้นจากความรัก ``
อยู่ที่เราจะบอกเล่าเนื้อเรื่องให้เป็นไปในลักษณะไหน

จะให้ฉากนี้มีท้องฟ้าสวย
จะให้หน้านี้มีปราสาทหลังงามบนยอดเขา
หรือจะให้บทนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสุข

เราขีดเขียนบทบาทของตัวเองได้
แล้วให้ความรักบรรยายทุกอย่างที่อาจไม่ใช่ตัวอักษร

แต่เป็นความรู้สึก อารมณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในนิทานความรักเรื่องนี้

คนเรามีสองด้าน
เหมือนที่ใครๆก็มองเห็นเหรียญสองด้าน
เราไม่อาจมองเห็นทั้งสองส่วนนั้นพร้อมกันได้
อยู่ที่ว่าเหรียญจะหันด้านไหนเข้าหาสายตามากกว่า

อย่าเห็นว่าภายนอกเขาเป็นคนที่แสนดี
แล้วคิดว่าจิตใจคนๆนั้นดีตามไปด้วย

ตั้งแต่เกิดมาใช้ชีวิตจนถึงตอนนี้
สังคมในปัจจุบันที่เจอนี่หล่ะหลอกลวงกันที่สุด
อย่าพิจารณาคนแค่สายตาที่เรามองเห็นได้เท่านั้น
แต่ควรรู้ด้วยว่าเขาคนนั้นมีอะไรซ่อนไว้ใต้หน้ากากบ้าง

หน้ากาก ,,
คนเราทุกคนสวมมันอยู่ทั้งนั้น
ใต้หน้ากากคือสิ่งที่แท้จริง ยากที่ใครจะเปิดเผย

หยุดป้ายสีซะทีเถอะ
ถึงจะไม่ได้เจอเรื่องนี้กับตัวเอง
แต่ก็สามารถเป็นเดือดเป็นร้อนแทนได้
ถ้ายิ่งรู้สึกเหมือนมันมากเกินเหตุเมื่อไหร่
ได้เห็นดีกันตอนถอดหน้ากากแน่ๆ คอยดูแล้วกัน

ส่วนมากสายฝนมักถูกเปรียบว่าเหมือนกับน้ำตา
วันนี้ขอเปรียบเป็นอะไรที่น่าจะนั่งอมยิ้มดีกว่า
ฝนตก เหงามากไปก็เดี๋ยวมันจะยากเกินเยียวยา

" ถ้าเปรียบความคิดถึงเหมือนกับเม็ดฝน
จิตใจคนเราเหมือนเมฆก้อนใหญ่

ตอนนี้ความคิดถึงคงกำลังพรั่งพรูออกจากใจ
เหมือนกับเม็ดฝนที่ตกลงมาแทบทุกวันในตอนนี้ "

ช่วงนี้ฝนตกได้ทุกวี่ทุกวัน
ถ้าอยู่เป็นที่เป็นทาง มันก็สบายดีอยู่หรอก
เราก็กะตัวเองไว้ว่าถ้าฝนตกจะโดดเรียนแล้ว

วันก่อนตากฝนไปซื้อข้าวกินที่หน้ามหาลัย
ดั๊นเจอน้ำท่วมมหากาฬ กลับมาหอผื่นขึ้นขา
ป่านนี้ยังไม่หาย มันแดงขึ้นเรื่อยๆแล้ว >___<~

ฟังเพลงวันฝนตก สบายๆอีกแล้ว
อารมณ์ตอนนี้เกี่ยวพันกับฟ้าฝนซะจริงๆ
ถ้ามันจะเศร้าก็คงต้องขอโทษฝนนี่แหละนะ

อาจเกี่ยวพันไปถึงเรื่องอื่นบ้าง ก็ช่างมันเถ๊อะเรา..
มีความสุขกับปัจจุบันนั่นแหละ จีรังยั่งยืนมากที่สุดแล้ว

( เลิกคิดไปเองได้แล้วหน่ะเรา )
( จะสอบแล้ว ยังทำตัวเหมือนเปิดเทอมใหม่ๆ )
( โจ้ไพ่สลาฟกับเมททุกวัน เวรกรรม ! )